|
|
 |
 |
Egzekucja sądowa we Francji... (1/6)
Z wywiadu na temat: "Wykonanie zawodu komornika we Francji" - Nowa CURRENDA, miesięcznik komorników sądowych - (luty 2009)
Czy system egzekucji sądowej we Francji różni się od tego, jaki istnieje w Polsce? Jakie mógłby Pan wymienić podstawowe różnice?
Zasadniczo system egzekucji sądowej we Francji przypomina ten znany prawu polskiemu. W ten oto sposób, zasadnicze podziały (egzekucja świadczeń pieniężnych z ruchomości lub nieruchomości dłużnika, egzekucja z wynagrodzenia za pracę, rachunków bankowych czy innych praw majątkowych) są znane prawu francuskiemu.
Większość czynności egzekucyjnych, zwłaszcza w przypadku egzekucji z ruchomości, wykracza poza kadr procedury sądowej i jest powierzona komornikom sądowym (huissiers de justice). W przypadku egzekucji z nieruchomości, istotną rolę odgrywają również adwokaci, ponieważ obowiązuje tu przymus adwokacki. Należy zaznaczyć, że wyżej wymienione organy dysponują monopolem w ramach powierzonych im kompetencji.
Zasadniczymi aktami prawnymi regulującymi egzekucję z ruchomości jest ustawa nr 91-650 z 9 lipca 1991 r. oraz dekret nr 92-755 z 31 lipca 1992 r. Znacznie ciekawiej przedstawiają się za to źródła i praktyka egzekucji z nieruchomości. W tym przedmiocie, do postępowań rozpoczętych przed 1 stycznia 2007 r. znajdowały bowiem zastosowanie dwa akty prawne odpowiednio z 1858 i 1938 r. Jak można się spodziewać, przewidziana nimi procedura była przestarzała i wymagała gruntownej reformy. Ta ostatnia została dokonana w 2006 r. zarządzeniem nr 2006-461 z 21 kwietnia oraz dekretem 2006-936 z 27 lipca. Zasadniczym jej celem było zwiększenie efektywności prowadzonych egzekucji (sprzedaż „z wolnej ręki” jest faworyzowana względem sprzedaży przez przybicie, terminy procesowe zostały skrócone, podział ceny sprzedaży pomiędzy wierzycieli jest przygotowywany już w trakcie zajęcia nieruchomości).
Nieodłączną problematyką związaną z egzekucją z nieruchomości jest eksmisja lokatorów zajmujących lokal stanowiący przedmiot postępowania, zwłaszcza w przypadku jeżeli służy on zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika.
W odróżnieniu do aktualnego ustawodawstwa polskiego, tzw. eksmisja na bruk jest co do zasady możliwa, z wyłączeniem okresu pomiędzy 1 listopada a 15 marca roku następnego. Prawa lokatorów są natomiast zasadniczo chronione przepisami ustalającymi harmonogram procedury. W konsekwencji, po uzyskaniu tytułu umożliwiającego eksmisję (wyrok sądu lub protokół z postępowania pojednawczego podpisany przez sędziego oraz strony), dłużnik musi zostać wezwany do opuszczenia lokalu w specjalnym akcie podawanym do jego wiadomości przez komornika (commandement de quitter les lieux). Dopiero po upływie pewnego terminu, który co do zasady wynosi dwa miesiące, możliwe jest przystąpienie do opróżnienia lokalu.
(luty 2009)
|
|
|