Ubezpieczenie we Francji (1/5)

Kodeks ubezpieczeń  z 16 lipca 1976 jest głównym źródłem francuskiego prawa ubezpieczeń. Część ustawowa składa się z pięciu ksiąg, z których pierwsze dwie poświęcone są odpowiednio umowie ubezpieczenia oraz ubezpieczeniom obowiązkowym. Oprócz tego kodeksu także inne teksty, w szczególności kodeks cywilny, znajdują zastosowanie do umowy ubezpieczenia.

W prawie europejskim kilka dyrektyw zostało poświęconych ubezpieczeniom. Są to między innymi:

• Druga dyrektywa 88/357/EWG Rady z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie
• Dyrektywy odnoszące się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów 72/366/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r., 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r., 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r., 2000/26/WE z dnia 16 maja 2000 r.,
• Dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie

Ubezpieczenia dzielą się na dwie główne kategorie: ubezpieczenia osób i ubezpieczenia szkód, na które składają się ubezpieczenia mienia (od pożaru, kradzieży, na wypadek zepsucia maszyn przedsiębiorstwa etc.) oraz ubezpieczenia odpowiedzialności (odpowiedzialności cywilnej kierowców, przewoźników etc.).

Podział na ubezpieczenia osób i szkód jest na tyle istotny, że zakład ubezpieczeniowy nie może świadczyć jednocześnie usług dotyczących obu typów ubezpieczeń.